Mimo to, chyba tylko ja chciałam jeść. Darthowi i Eragonie absolutnie nie przeszkadzał głód.
- Ruszamy. - Rzuciła Eragona.
Czasem, trudno było mi nazwać ją siostrą. Wyobrażenie siostry to ładna, dobra i pomocna opiekunka o błyszczących oczach, różanej cerze i blond włosach. A nie lodowata i wiecznie milcząca kobieta o zimnym spojrzeniu i suchym głosie... Miała długie, czarne i kręcone włosy, była wysoka i szczupła, zazwyczaj nosiła ciemne szaty, które przerażająco kontrastowały z jej bladą cerą. A jej oczy błyszczały tylko wtedy, gdy z godnością i okrutną rezerwą wbijała swoje diamentowe ostrze w ciała innych istot.
Spuściłam wzrok i powlokłam się za rodzeństwem.
Poza tym, z siostry powinnam brać przykład. A gdybym tak zrobiła, ona chyba by mnie zabiła. Co do Dartha, nie jestem pewna... Cichy i czasem bezczelny chłopak przynajmniej na mnie patrzył. Czasem z irytacją lub przerażającą kpiną czy powagą, ale jednak patrzył. Z wyglądu był niemal identyczną kopią Eragony. O wiele bardziej umięśnioną i wyższą.
A chyba na spojrzenie Eragony nie byłam godna. A może gotowa?
Przecież oni mają po kilka setek lat więcej, przypomniałam sobie. No tak. Ach, no tak! to przecież całkowicie niweczy moje plany na porozumienie się z nimi!
Prychnęłam zdegustowana własnym sarkazmem. Nawet w myślach nie wychodziło mi to najlepiej.
Nim zdążyłam zareagować, stanęłam przed rozstajem dróg. A ani Dartha, ani Eragony nie było nigdzie widać.
Cudownie, pomyślałam wściekła na siebie. Jak zwykle coś zepsuje. Albo, ewentualnie, się zgubię.
Nie znasz dnia, ani godziny, usłyszałam w głowie głos matki.
Ona by mi pomogła. Była zdecydowanie lepszą Panią Śmierci, niż Eragona.
Nie możesz tak myśleć!, zganiłam sama siebie. Wypuściłam powietrze i poszłam w prawo.
Po kilkudziesięciu metrach, rozejrzałam się. Stałam na kolejnym skrzyżowaniu. Super. No to teraz mam szansę zgubić się na amen.
Nagle, usłyszałam w krzakach nieopodal nikły szelest, a potem cichutki oddech.
Moje źrenice rozszerzyły się mocno. To obcy!
