Smoczyca, część II

Obcy byli fanatykami Zła. Kochali Śmierć, Cień i Mrok. A do tego w większości należeli do masochistów (którzy olewali cały świat), albo skrytobójców. Wyglądali jak zwykli ludzie, ale częściej Objawiali się w postaciach zwierząt; owadów, szczurów, kotów...
Rozpoznałam go po wodnisto - błękitnych oczach, jakich nie mają ludzie. Ten za mną Objawił się w postaci brązowego byka, co mimo wszystko mnie zdziwiło. W końcu żaden Obcy nigdy nie Objawił się jako jeleń, a co dopiero ogromny, silny byk. Obcy byli chudzi, niedożywieni, mali, ale sprytni.
W myślach już widziałam swój pogrzeb, na którym będzie jedna osoba - mój brat. W środku lasu moje ciało, przegniłe i brudne i...
- Nie bój się. - Usłyszałam słowa byka. Brzmiały mniej więcej tak, jakby ktoś pocierał dwa głazy.
- Czego... czego chcesz? - wydukałam cicho, bojąc się powiedzieć czegoś, co by go obraziło.
- Nie zabiję cię - mówił dalej byk, ignorując moje pytanie. - Nie mam ku temu powodów, avae.
Przyjrzałam mu się dokładniej. Miał pięć stóp wysokości i osiem długości. Z cienkiej skóry wyrastały brunatne włosy, krótkie, ale twarde. Źrenice, niemal niewidoczne na tle białek... Nie, zaraz, zaraz. Zielone. Nie! Brązowe!
Ale przecież Obcy nie umieją zmieniać koloru oczu!
- A więc nie jesteś skrytobójcą, sir? - Zadałam najgłupsze pytanie, jakie przyszło mi do głowy, siląc się na uprzejmy i władczy ton.
 Byk popatrzył na mnie z rozbawieniem a pysku.
- Nie jestem Obcym, avae. - Odparł beztrosko, świdrując mnie spojrzeniem różnobarwnych spojówek.
- Zatem kim, sir? - Nie dawałam za wygraną.
- Jestem bykiem - jego głos stał się głęboki i aksamitny. - A właściwie tym, za kogo mnie uważasz, droga avae.
Jego skóra rozciągnęła się, po czym wessała... Teraz stał przede mną prawdziwy Obcy. Chudy, brudny o wodnistych oczach i mętnym spojrzeniu.
- Ale... - wyjąkałam, patrząc na niego ze zdumieniem. - Już wiem. Jesteś iluzjonistą. I przez twoje gierki, tracę coraz więcej czasu - warknęłam  cicho.
Odwróciłam się na pięcie i zdecydowanym krokiem ruszyłam na przód.
Na środku drogi, stanął mężczyzna, o brunatnych włosach. Miał idealną sylwetkę i zmieniające kolor oczy.
- Och, uraziłem cię, avae? - Wydawał się zatroskany.
Zmarszczyłam czoło. O co mu chodziło?
- Czego chcesz? - ponowiłam pytanie.
Mężczyzna spojrzał na mnie, po czym skinął głową.
- Jestem Razmarin, leśniczy. Znalazłem cię po środku lasu, więc pomyślałem, że potrzebujesz pomocy, avae.
Bruzda na czole pogłębiła się jeszcze bardziej. Może to jakiś oprych, czy gwałciciel? Lepiej, żeby mnie nie dorwał!
W tej części kraju nie ma leśniczych! Na pewno chce mnie zgwałcić, a następnie zabić, wypchać i sprzedać!
Bez zastanowienia podbiegłam do niego i uderzyłam pięścią w brzuch. Zebrałam w sobie całe siły i kopnęłam go w kolano.
Barwnooki zgiął się w pół, a wtedy ja złapałam go za kołnierz i potrząsnęłam.
- A ja nazywam się Lawenda i pochodzę z krainy twarogu! - Wykrzyknęłam ze złością.
Spięłam się i uderzyłam go w nos. Coś chrupnęło i... nos chłopaka dziwnie się wygiął.
Puściłam go, a on upadł bezwładnie na ziemię. Krzyknęłam zdruzgotana. Co ja najlepszego zrobiłam?!
Natychmiast obejrzałam jego twarz... Nagle, zaczęła dziwnie falować, a nos... Zrósł się. Siniak zniknął.
Ręce mężczyzny wystrzeliły w górę, łapiąc mnie w talii. Byłam zbyt oszołomiona by się bronić.
Rzekomy Razmarin przyciągnął mnie do siebie i wpił usta w moje wargi.
Tego za wiele! Chciałam walczyć, ale coś mnie sparaliżowało.
Razmarin całował mnie dalej, a ja jak głupia robiłam to samo. Jakimś sposobem wiedziałam, że można mu zaufać. Że nic złego mi nie zrobi.
Mężczyzna wplątał ręce w moje włosy i... oderwał się ode mnie.
Patrzyłam, jak się dusi, ale nic nie mogłam zrobić.

* * *

Moja historia dalej potoczyła się niezbyt ciekawie. Na swoich plecach odkryłam czerwoną pręgę, potem za moich ramionach pojawiły się szkarłatne łuski. Ogon wyrósł niedługo potem, a czarne, zakręcone rogi były tylko kwestią czasu.
Długi czas szukałam mojego rodzeństwa, bez skutku.
Dotarłam do miasta, ale ludzie bali się mnie. Dołączyłam do Obcych. Moje oczy zmieniały barwę. Zmieniałam się w różne zwierzęta, ale zawsze miałam długie, czarne rogi. Nawet w człowieka mi się udało; takiego prawdziwego.
Jeden z Obcych zakochał się we mnie. Wzięliśmy ślub, ale gdy tylko go pocałowałam, jego serce stanęło.
Za nim byli następni. Obcy, lordowie, szlachta i książęta; ginęli.
Teraz mam dokładnie pięćset trzydzieści dwa lata. Bardzo chcę umrzeć. Nie mam dość sił. W końcu, znajduję kogoś w lesie. 
Młodego chłopaka, o króczoczarnych włosach i zielonych oczach. Czuję, jak się we mnie zakochuję; wciąż wyglądam na nastolatkę. 
Gdy go całuję, czuję jak wysysa ze mnie życie. W końcu przyszła do mnie Eragona.
Nie żyję.
Wyjaśniła mi wszystko. Rozmarin oddał mi swój dar: był Smokiem. Miał dokładnie pięćset pięćdziesiąt dwa lata, kiedy mnie całował. I to ja wyssałam z niego życiową siłę, bowiem byłam Smoczycą i tylko on oddając mi swój dar, odblokował we mnie moce i długowieczność.

Byłam Smoczycą; i wciąż nią jestem. Tylko teraz mierzę dwadzieścia stóp, jestem cała w czerwonych łuskach i mam rogi. Normalni ludzie nie widzą mnie; tylko Obcy i Wrażliwi. No i oczywiście inne Smoki.
Bowiem Smoki są nieśmiertelne. I kiedy umrze w nich człowieczeństwo, na nowo odżyją.

Chciałam się pochwalić nowymi collage'ami (:

Złota Wyspa

Kwiaty jabłoni spowił mrok,
wieczór nastał.
Złota wyspa skąpana
w ciemności i
iskrach

Szemrze strumień,
płynie rzeka
Widzisz to?
Mruga powieka

I płacz słychać
na burzy tle,
błyskawica krzyczy.
Ustaje wnet

Słońce wyłania
głowę,
znad nieba błękitu
widać ją
ze złota wyspę

Dech w piersi zapiera
Złota wyspa,
wyspa złota,
co jabłoni kwiat,
trzyma w dłoniach i ze złota
życie

Smoczyca.

Stawiałam stopy, na których miałam tylko buty z cienkiej skóry, na chłodnej ziemi. Niedaleko mnie, leżały szczątki naszego ostatniego posiłku; chudego i wymizerniałego jelenia.
Mimo to, chyba tylko ja chciałam jeść. Darthowi i Eragonie absolutnie nie przeszkadzał głód.
- Ruszamy. - Rzuciła Eragona.
Czasem, trudno było mi nazwać ją siostrą. Wyobrażenie siostry to ładna, dobra i pomocna opiekunka o błyszczących oczach, różanej cerze i blond włosach. A nie lodowata i wiecznie milcząca kobieta o zimnym spojrzeniu i suchym głosie... Miała długie, czarne i kręcone włosy, była wysoka i szczupła, zazwyczaj nosiła ciemne szaty, które przerażająco kontrastowały z jej bladą cerą. A jej oczy błyszczały tylko wtedy, gdy z godnością i okrutną rezerwą wbijała swoje diamentowe ostrze w ciała innych istot.
Spuściłam wzrok i powlokłam się za rodzeństwem. 
Poza tym, z siostry powinnam brać przykład. A gdybym tak zrobiła, ona chyba by mnie zabiła. Co do Dartha, nie jestem pewna... Cichy i czasem bezczelny chłopak przynajmniej na mnie patrzył. Czasem z irytacją lub przerażającą kpiną czy powagą, ale jednak patrzył. Z wyglądu był niemal identyczną kopią Eragony. O wiele bardziej umięśnioną i wyższą.
A chyba na spojrzenie Eragony nie byłam godna. A może gotowa?
Przecież oni mają po kilka setek lat więcej, przypomniałam sobie. No tak. Ach, no tak! to przecież całkowicie niweczy moje plany na porozumienie się z nimi!
Prychnęłam zdegustowana własnym sarkazmem. Nawet w myślach nie wychodziło mi to najlepiej.
Nim zdążyłam zareagować, stanęłam przed rozstajem dróg. A ani Dartha, ani Eragony nie było nigdzie widać.
Cudownie, pomyślałam wściekła na siebie. Jak zwykle coś zepsuje. Albo, ewentualnie, się zgubię. 
Nie znasz dnia, ani godziny, usłyszałam w głowie głos matki.
Ona by mi pomogła. Była zdecydowanie lepszą Panią Śmierci, niż Eragona.
Nie możesz tak myśleć!, zganiłam sama siebie. Wypuściłam powietrze i poszłam w prawo.
Po kilkudziesięciu metrach, rozejrzałam się. Stałam na kolejnym skrzyżowaniu. Super. No to teraz mam szansę zgubić się na amen.
Nagle, usłyszałam w krzakach nieopodal nikły szelest, a potem cichutki oddech.
Moje źrenice rozszerzyły się mocno. To obcy!

Ciąg dalszy nastąpi.

Uwaga...

Przez te kilka dni mam niespożyty zapas weny, ale nie przychodzi mi żaden sensowny temat na napisanie opowiadania (ew. wierszyka czy coś). Pomożecie?

Wystarczy napisać temat lub skróconą opowieść na emaila lub w komentarzu, a ja zajmę się całą resztą! ;) najlepsze pomysły zostaną opublikowne z dedykiem!

Piszcie, piszcie, piszcie!

Narka! 

#2 Czterech Strażników

Dudnią na wietrze cztery kopyta,

na rosie strzyżą uszy.

Tam, gdzie ziemia trwa nieobmyta,

tam, gdzie ogniste dusze.

Koń pierwszy zefir ma w grzywie

i szybki jest jak wiatr halny.

Mimo, iż piękny i dumny,

to los jego jest marny.

Rumak z deszczu i rosy,

sztormy na morzach łagodzi.

A teraz w objęciach nocy,

swym wodnym śpiewem zawodzi.

Z ziemi ogier stworzony,
z kwiatami we włosiu i grzywie,
należy do potępionych.
A gdzie on walczy, nikt nie wie.

Od czubków uszu po ogon,

ogniem naznaczony,

topi się w swoich żalach,

ognisty rumak czerwony.

A kiedy ogień z grot buchnie,
lub sztorm się zerwie i wiatr,
wiedz, że jeden z koni,
właśnie wraz z śmiercią padł.

Lecz sposób na ich ochronę

brzmi prosto, pamiętaj;

"Jest świat jeden jak szmaragd,

a Ty, o niego, proszę, dbaj".

#1 Las Snów

Oto Las Snów,
nie znajdziesz drzew tu.
Lecz sny;
tych z ziemi, tych z nieba.
Wszystkie myśli,
dziś legną u twych stóp,
szukając przed zmierzchem schronienia.

Każdy Twój sen,
w zachód słońca się budzi...
Zasypiają myśli Twe i nikt ich nie zbudzi.

Po każdej nocy,
tuż po północy,
przychodzisz tutaj zmęczony.
Może poszukać swej żony?
I zaginionej córki?
Nie, jednak tylko chmurki.

Po co? Nikt nie wie.
Zaśpiewaj o mewie,
co każdej nocy,
tuż po północy,
swe sny tam skrywa.

Tak w życiu bywa.

Napisałam ten wierszyk już dość dawno, ale mam nadzieję, że się spodobał :p. Piszcie wrażenia w komach! Na razie!