Obcy byli fanatykami Zła. Kochali Śmierć, Cień i Mrok. A do tego w większości należeli do masochistów (którzy olewali cały świat), albo skrytobójców. Wyglądali jak zwykli ludzie, ale częściej Objawiali się w postaciach zwierząt; owadów, szczurów, kotów...
Rozpoznałam go po wodnisto - błękitnych oczach, jakich nie mają ludzie. Ten za mną Objawił się w postaci brązowego byka, co mimo wszystko mnie zdziwiło. W końcu żaden Obcy nigdy nie Objawił się jako jeleń, a co dopiero ogromny, silny byk. Obcy byli chudzi, niedożywieni, mali, ale sprytni.
W myślach już widziałam swój pogrzeb, na którym będzie jedna osoba - mój brat. W środku lasu moje ciało, przegniłe i brudne i...
- Nie bój się. - Usłyszałam słowa byka. Brzmiały mniej więcej tak, jakby ktoś pocierał dwa głazy.
- Czego... czego chcesz? - wydukałam cicho, bojąc się powiedzieć czegoś, co by go obraziło.
- Nie zabiję cię - mówił dalej byk, ignorując moje pytanie. - Nie mam ku temu powodów, avae.
Przyjrzałam mu się dokładniej. Miał pięć stóp wysokości i osiem długości. Z cienkiej skóry wyrastały brunatne włosy, krótkie, ale twarde. Źrenice, niemal niewidoczne na tle białek... Nie, zaraz, zaraz. Zielone. Nie! Brązowe!
Ale przecież Obcy nie umieją zmieniać koloru oczu!
- A więc nie jesteś skrytobójcą, sir? - Zadałam najgłupsze pytanie, jakie przyszło mi do głowy, siląc się na uprzejmy i władczy ton.
Byk popatrzył na mnie z rozbawieniem a pysku.
- Nie jestem Obcym, avae. - Odparł beztrosko, świdrując mnie spojrzeniem różnobarwnych spojówek.
- Zatem kim, sir? - Nie dawałam za wygraną.
- Jestem bykiem - jego głos stał się głęboki i aksamitny. - A właściwie tym, za kogo mnie uważasz, droga avae.
Jego skóra rozciągnęła się, po czym wessała... Teraz stał przede mną prawdziwy Obcy. Chudy, brudny o wodnistych oczach i mętnym spojrzeniu.
- Ale... - wyjąkałam, patrząc na niego ze zdumieniem. - Już wiem. Jesteś iluzjonistą. I przez twoje gierki, tracę coraz więcej czasu - warknęłam cicho.
Odwróciłam się na pięcie i zdecydowanym krokiem ruszyłam na przód.
Na środku drogi, stanął mężczyzna, o brunatnych włosach. Miał idealną sylwetkę i zmieniające kolor oczy.
- Och, uraziłem cię, avae? - Wydawał się zatroskany.
Zmarszczyłam czoło. O co mu chodziło?
- Czego chcesz? - ponowiłam pytanie.
Mężczyzna spojrzał na mnie, po czym skinął głową.
- Jestem Razmarin, leśniczy. Znalazłem cię po środku lasu, więc pomyślałem, że potrzebujesz pomocy, avae.
Bruzda na czole pogłębiła się jeszcze bardziej. Może to jakiś oprych, czy gwałciciel? Lepiej, żeby mnie nie dorwał!
W tej części kraju nie ma leśniczych! Na pewno chce mnie zgwałcić, a następnie zabić, wypchać i sprzedać!
Bez zastanowienia podbiegłam do niego i uderzyłam pięścią w brzuch. Zebrałam w sobie całe siły i kopnęłam go w kolano.
Barwnooki zgiął się w pół, a wtedy ja złapałam go za kołnierz i potrząsnęłam.
- A ja nazywam się Lawenda i pochodzę z krainy twarogu! - Wykrzyknęłam ze złością.
Spięłam się i uderzyłam go w nos. Coś chrupnęło i... nos chłopaka dziwnie się wygiął.
Puściłam go, a on upadł bezwładnie na ziemię. Krzyknęłam zdruzgotana. Co ja najlepszego zrobiłam?!
Natychmiast obejrzałam jego twarz... Nagle, zaczęła dziwnie falować, a nos... Zrósł się. Siniak zniknął.
Ręce mężczyzny wystrzeliły w górę, łapiąc mnie w talii. Byłam zbyt oszołomiona by się bronić.
Rzekomy Razmarin przyciągnął mnie do siebie i wpił usta w moje wargi.
Tego za wiele! Chciałam walczyć, ale coś mnie sparaliżowało.
Razmarin całował mnie dalej, a ja jak głupia robiłam to samo. Jakimś sposobem wiedziałam, że można mu zaufać. Że nic złego mi nie zrobi.
Mężczyzna wplątał ręce w moje włosy i... oderwał się ode mnie.
Patrzyłam, jak się dusi, ale nic nie mogłam zrobić.
* * *
Moja historia dalej potoczyła się niezbyt ciekawie. Na swoich plecach odkryłam czerwoną pręgę, potem za moich ramionach pojawiły się szkarłatne łuski. Ogon wyrósł niedługo potem, a czarne, zakręcone rogi były tylko kwestią czasu.
Długi czas szukałam mojego rodzeństwa, bez skutku.
Dotarłam do miasta, ale ludzie bali się mnie. Dołączyłam do Obcych. Moje oczy zmieniały barwę. Zmieniałam się w różne zwierzęta, ale zawsze miałam długie, czarne rogi. Nawet w człowieka mi się udało; takiego prawdziwego.
Jeden z Obcych zakochał się we mnie. Wzięliśmy ślub, ale gdy tylko go pocałowałam, jego serce stanęło.
Za nim byli następni. Obcy, lordowie, szlachta i książęta; ginęli.
Teraz mam dokładnie pięćset trzydzieści dwa lata. Bardzo chcę umrzeć. Nie mam dość sił. W końcu, znajduję kogoś w lesie.
Młodego chłopaka, o króczoczarnych włosach i zielonych oczach. Czuję, jak się we mnie zakochuję; wciąż wyglądam na nastolatkę.
Gdy go całuję, czuję jak wysysa ze mnie życie. W końcu przyszła do mnie Eragona.
Nie żyję.
Wyjaśniła mi wszystko. Rozmarin oddał mi swój dar: był Smokiem. Miał dokładnie pięćset pięćdziesiąt dwa lata, kiedy mnie całował. I to ja wyssałam z niego życiową siłę, bowiem byłam Smoczycą i tylko on oddając mi swój dar, odblokował we mnie moce i długowieczność.
Byłam Smoczycą; i wciąż nią jestem. Tylko teraz mierzę dwadzieścia stóp, jestem cała w czerwonych łuskach i mam rogi. Normalni ludzie nie widzą mnie; tylko Obcy i Wrażliwi. No i oczywiście inne Smoki.
Bowiem Smoki są nieśmiertelne. I kiedy umrze w nich człowieczeństwo, na nowo odżyją.
