Kwiaty jabłoni spowił mrok,
wieczór nastał.
Złota wyspa skąpana
w ciemności i
iskrach
Szemrze strumień,
płynie rzeka
Widzisz to?
Mruga powieka
I płacz słychać
na burzy tle,
błyskawica krzyczy.
Ustaje wnet
Słońce wyłania
głowę,
znad nieba błękitu
widać ją
ze złota wyspę
Dech w piersi zapiera
Złota wyspa,
wyspa złota,
co jabłoni kwiat,
trzyma w dłoniach i ze złota
życie
