nie znajdziesz drzew tu.
Lecz sny;
tych z ziemi, tych z nieba.
Wszystkie myśli,
dziś legną u twych stóp,
szukając przed zmierzchem schronienia.
Każdy Twój sen,
w zachód słońca się budzi...
Zasypiają myśli Twe i nikt ich nie zbudzi.
Po każdej nocy,
tuż po północy,
przychodzisz tutaj zmęczony.
Może poszukać swej żony?
I zaginionej córki?
Nie, jednak tylko chmurki.
Po co? Nikt nie wie.
Zaśpiewaj o mewie,
co każdej nocy,
tuż po północy,
swe sny tam skrywa.
Tak w życiu bywa.
Napisałam ten wierszyk już dość dawno, ale mam nadzieję, że się spodobał :p. Piszcie wrażenia w komach! Na razie!
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz