Dudnią na wietrze cztery kopyta,
na rosie strzyżą uszy.
Tam, gdzie ziemia trwa nieobmyta,
tam, gdzie ogniste dusze.
Koń pierwszy zefir ma w grzywie
i szybki jest jak wiatr halny.
Mimo, iż piękny i dumny,
to los jego jest marny.
Rumak z deszczu i rosy,
sztormy na morzach łagodzi.
A teraz w objęciach nocy,
swym wodnym śpiewem zawodzi.
z kwiatami we włosiu i grzywie,
należy do potępionych.
A gdzie on walczy, nikt nie wie.
Od czubków uszu po ogon,
ogniem naznaczony,
topi się w swoich żalach,
ognisty rumak czerwony.
A kiedy ogień z grot buchnie,
lub sztorm się zerwie i wiatr,
wiedz, że jeden z koni,
właśnie wraz z śmiercią padł.
Lecz sposób na ich ochronę
brzmi prosto, pamiętaj;
"Jest świat jeden jak szmaragd,
a Ty, o niego, proszę, dbaj".
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz